Το Θεατρικό Παιχνίδι

Στο θεατρικό παιχνίδι, που λαμβάνει μεν χώρα στο σχολείο αλλά θα μπορούσε να εκτυλιχθεί οπουδήποτε, το παιδί εφευρίσκει μαζί με την υπόλοιπη ομάδα μια ιστορία, μέσα από την οποία αυτοσχεδιάζει και εκφράζεται χωρίς περιορισμούς.

Προσπαθεί να σέβεται το δικαίωμα έκφρασης και δημιουργικότητας και των υπόλοιπων παιδιών. Χρησιμοποιούν όλα μαζί το σώμα και τις κινήσεις τους για να «πουν» στο «κοινό» τους οτιδήποτε αισθάνονται.

Παρατηρώντας τον τρόπο που το παιδί διαλέγει να αυτοσχεδιάσει μαζί με ένα άλλο παιδάκι, εκπλησσόμαστε και οι ίδιοι βλέποντας «το μυαλό» του παιδιού, αλλά και επιμελώς κρυμμένες φοβίες, καθώς και πάμπολλα ερωτηματικά για τον κόσμο γύρω του.

Απορούμε πώς τα πρότυπα φτάνουν σε σημείο να αποκαλύπτουν πτυχές της σημερινής μας κοινωνίας και το πώς επηρεάζουν τα παιδιά.

Στο νηπιαγωγείο, επί παραδείγματι, η δασκάλα λειτουργεί ως εμψυχώτρια του όλου παιχνιδιού και όχι ως σκηνοθέτης που καθοδηγεί για το πού θα στηθεί και πώς θα εκφωνήσει τον λόγο του το νήπιο.

Στοχεύει στο να αφήσει τα παιδιά «μόνα» να πουν όσα δεν έχουν πει και να ανακαλύψουν, μέσω των αντιδράσεων των άλλων παιδιών, κοινωνικές αξίες και τρόπους επικοινωνίας.

Οι τέσσερις φάσεις του θεατρικού παιχνιδιού

Το θεατρικό παιχνίδι διέπεται από τεχνικούς κανόνες, αλλά αυτοί είναι υπόθεση του εμψυχωτή να τους παρουσιάσει «βελούδινα», χωρίς τα παιδιά να αντιληφθούν ότι υπάρχουν.

Είναι η στιγμή που μικροί και μεγάλοι αποκαλύπτονται εφ’ όλης της ύλης και μετατρέπουν το παιχνίδι σε μια εσωτερική αντανάκλαση του εαυτού τους.